Inspiration2Lead

Understanding Life! we gaan weer verder
Geplaatst: Zaterdag 19 juni 2010

Alpe d’HuZes loopt nu al 4 jaar geweldig en telkens tonen we aan dat onmogelijk slechts een illusie is en dat de realiteit bepaald wordt door degene die bereid is hem te creëren. In mijn seminar sta ik daar keer op keer bij stil en geef de aanwezigen de tools en de inspiratie om daarmee aan de slag te gaan. Maar natuurlijk ben ik zelf ook continu aan het zoeken naar de nieuwe grenzen. De vaste lezers van dit blog weten dat we vorig jaar het onmogelijke doel hebben geformuleerd om kanker in 10 jaar tijd te laten evolueren tot een chronische ziekte. Oftewel, dat we de kennis hebben om kanker ‘in control’ te krijgen.

In oktober 2009 zijn Peter Kapitein, Jan Gerrit Schuurman en ik naar de VS gereisd om dat idee te bespreken met een aantal Nobelprijs winnaars. Tot onze verbazing werd het idee niet weggehoond maar met enthousiasme begroet. In een aantal prachtige ontmoetingen werd het idee verder gesmeed en in de maanden daarna hebben we het in een vorm gegoten en is het idee ontstaan om een conferentie te organiseren met de 100 beste wetenschappers om daarin de blauwdruk te ontwikkelen voor dit mondiale programma. DNB president Nout Wellink en KNAW president Robert Dijkgraaf omarmden het project met groot enthousiasme en zullen als gastheer optreden voor deze bijzonder groep mensen. Ook een groep vooraanstaande wetenschappers uit Nederland sloot zich aan. In de maanden daarna zijn we heel Europa rondgereisd om ook andere top-instituten bij het project te betrekken; Berlijn, Barcelona, Neurenberg, Cambridge, Parijs etc. Iedereen die we ontmoetten was enthousiast. Iedere wetenschapper gaf aan zijn medewerking te willen verlenen.

De conferentie staat inmiddels gepland voor januari 2011 en de contouren zijn steeds helderder geworden. De droom zoals we hem hebben neergezet gaat waarheid worden. Het zal heel hard werken zijn, het gaat alles en meer van ons vragen, maar we weten dat het allemaal gaat leiden tot die geweldige uitkomst dat kankerpatiënten niet meer dood gaan aan kanker. Volgende week gaan we weer naar de States om nieuwe stappen te zetten op deze prachtige route naar de droom. We gaan weer geweldige, geïnspireerde, gepassioneerde wetenschappers ontmoeten die hun kennis en ziel gaan bijdragen in deze prachtige samenwerking. Het is een ongekend voorrecht om hier een schakeltje in te zijn en we gaan dan ook met bakken genieten van deze reis.

Alpe d’HuZes 2010
Geplaatst: Dinsdag 8 juni 2010

Alpe d’HuZes 2010 zit er weer op. Een evenement om wederom nooit meer te vergeten, en momenten die niet te beschrijven zijn. De saamhorigheid, de belangstelling, de emoties, het verdriet, het afzien en het genieten brengt zoveel teweeg dat het beschrijven ervan onmogelijke is.
Ieder van de 2.700 deelnemers heeft zijn grenzen verlegd; de honderden vrijwilligers hebben zich tot het uiterste ingespannen om de week in Frankrijk vlekkeloos te laten verlopen (koks en helpers die zorgen voor meer dan 2.000 eters per dag; vlaggers in alle bochten tijdens de klim om te waarschuwen voor gevaar; motorrijders die het lokale verkeer begeleiden; masseurs die onderweg klaar staan; mensen die de drinkposten bemannen; het artiestenprogramma; de mensen die ervoor zorgden dat op donderdagochtend om 5 uur in het donker meer dan 4.000 kaarsen branden langs de route [elke kaars ter nagedachtenis aan iemand die overleden is aan kanker], enz. enz.; teveel om op te noemen).
En samen hebben we geleden en afgezien voor degenen die het écht nodig hebben: medemensen die lijden aan die verschrikkelijke ziekte kanker.
De gezamenlijke actie van Alpe d’HuZes had afgelopen woensdag het financiële doel al bereikt: er stond al ruim € 10 miljoen op de teller. Dit bedrag loopt de komende maanden nog verder op.

De eerste klim was gelijk van een ongekend kippenvelniveau, echt onwaarschijnlijk. Bas Mulder was ondanks zijn zeer zorgelijke gezondheid, naar Frankrijk gekomen en wilde dolgraag toch één keer naar boven fietsen. Dus startten we met een groep vrienden om 5.00 uur vooraan om Bas te begeleiden op zijn persoonlijke missie. De broer van Bas was erbij en velen anderen. Bas werd vanaf de start hartstochtelijk aangemoedigd door de 3000 fietsers en vele duizenden dierbaren langs de start. Voor we bij de berg waren hadden we al kippenvel over ons hele lijf en Bas glunderde van oor tot oor. De berg bleek toch te steil voor Bas alleen dus hebben we hem geduwd, wat net de verlichting gaf waardoor hij door kon trappen. De klim was een droom, met elkaar beleefden we het leven zoals het bedoeld is, elkaar bemoedigen, lachen, huilen en genietend van de prachtige zonsopkomst. Bij het binnenrijden van Alpe d’Huez slaakte Bas een kreet vanuit zijn genen. Alle frustratie kwam eruit en wij schoten voor de zoveelste keer vol. Met zijn allen kwamen we over de finish en mooier dan dat kon het toen al niet meer worden.

Ik heb dit jaar ook 3 keer samen met Bram, mijn zoontje van net 13, omhoog gefietst. Tussendoor heeft hij het alleen nog een keer gedaan dus met 4 beklimmingen heeft hij laten zien tot meer in staat te zijn dan iedereen dacht. Twee turfen hoog maar wat een karakter!! Ongelooflijk wat er dan door je heen gaat als je zo’n kleine man ziet fietsen. Zijn vierde was voor Herman. Man wat was ik trots om hem zijn kleine lijf te zien afpeigeren voor die geweldige kanjer Herman.

Aan het einde van deze bijzondere week heb ik weer geconcludeerd dat we iets geweldigs hebben beleefd en waargemaakt. Dat we weer grenzen hebben verlegd waarvan we niet eens wisten dat ze bestonden. Het fietsen is eigenlijk maar bijzaak. Het grotere doel ‘afzien en jezelf wegcijferen voor een ander’ is van een veel grotere orde dan een aantal keren die berg opfietsen. Ik heb met name weer ervaren dat je als je samen voor een waardevol doel gaat, wanneer je zelf kunt bepalen hoe je dat doel wilt bereiken en als je elkaar voortdurend écht aanmoedigt, je grenzen kunt verleggen. ‘Alleen ga je sneller. Samen kom je verder.’


Afzien
Geplaatst: Vrijdag 21 mei 2010

Nog een kleine week en we zijn weer met zijn allen in Frankrijk voor alweer de vijfde editie van Alpe d’HuZes. Ongelooflijk zo snel als de tijd gaat. Het lijkt enkele weken geleden dat we begonnen met de voorbereidingen en nu is het alweer zover dat we op de drempel staan van een ongetwijfeld emotionele, intensieve maar bovenal indrukwekkende week met een ongeëvenaard aantal prachtige mensen.

We hebben het vaak over het afzien wat bij deelname aan Alpe d’HuZes komt kijken. Afzien wat de basis vormt voor de ongekende voldoening die we erna gaan ervaren. Dat immers is de onwankelbare visie van Alpe d’HuZes; Afzien voor een ander geeft de grootst mogelijke voldoening. En afzien zal het worden, net zo goed als het in de afgelopen maanden al regelmatig afzien is geweest voor een groot aantal van jullie. Trainen in een winter die maar niet over leek te gaan, sponsoren zoeken in een economie die maar moeizaam weer op gang wil komen of tijd vinden voor alle activiteiten in een schema wat voor velen al overvol zit. Kortom, het grote afzien voor al die dierbaren die vechten tegen kanker, heeft vele gezichten.

Het meest indringende moment van Alpe d’HuZes is het moment waarop je jezelf keihard gaat tegenkomen. Ergens in het hele proces, ergens op de berg komt het moment dat je het niet meer ziet zitten en denkt dat je fysiek, mentaal, emotioneel en op alle andere mogelijke manieren echt aan de max zit. Dat moment gaat zich aandienen en alles in je lijf zal aangeven dat dit niet meer leuk is, dat dit niet gezond is en dat dit ook nergens goed voor is. Wat je niet weet en op dat moment zeker niet wilt accepteren is dat dit slechts een moment van intens zelfmedelijden is. Deze confrontatie zul je wellicht herkennen van eerdere momenten in je leven. Alles in je zegt dat je moet stoppen omdat dit niet leuk meer is, dat het pijn doet en wellicht duizend andere gedachten. Nou hebben we en heel legioen aan medici die in de gaten houden of er een medische reden is om te stoppen. Helaas is die er meestal niet omdat zelfmedelijden geen indicatie is om je te laten stoppen. Waar ga je op dat moment de kracht vandaan halen om door te gaan, om niet op te geven?

Voor mij persoonlijk is dat het contact zoeken met mensen die knokken tegen kanker. Dat kan zijn letterlijk dat ik ze opbel, of in gedachten zoals met mijn overleden maatje Herman. Zij hebben niets te kiezen en moeten gewoon door, gaan gewoon door, ook als ze het een keertje niet zien zitten. Peter, Celly, Herman, Anne, Wim, Marijke, Bas, Marja, Thomas, Sjakkie, Dave, Hans, Gerard en vele anderen in mijn omgeving, knokken of hebben geknokt tegen die vreselijke ziekte. Voor hen is er geen ruimte voor zelfmedelijden, laat staan opgeven. Daarom is die er voor ons ook niet. Niet voor 3 juni, niet op 3 juni en ook niet na 3 juni. Alleen dat leidt tot de ongeëvenaarde voldoening die we met zijn allen gaan beleven. Niet het fietsen, niet het meehelpen alle vrijwilligerstaken te volbrengen, niet het geld wat we weer met elkaar ophalen, nee het voor een ander opzij zetten van je zelfmedelijden, het afzien met een lach op je gezicht en liefde in je hart.

Ik wens iedereen een prachtweek toe met intens afzien.


Overwinning
Geplaatst: Dinsdag 13 april 2010

Nog 51 dagen en dan staan we weer onder aan de Alpe d’Huez voor weer een memorabele titanenstrijd. Alleen deze strijd verschilt in veel opzichten van de gebruikelijke strijd die we zo vaak aan ons voorbij zien trekken. Overwinning en nederlaag krijgen een hele andere lading en ons aller motto ‘Opgeven is geen optie’ krijgt ook een geheel andere betekenis.

Op 3 juni gaat het niet om wie de snelste is of om wie de meeste keren de Alpe bedwingt. Het gaat hier niet om het eigen ego maar om de betekenis die je hebt voor anderen. Deze dag staat in het teken van iedereen die knokt voor een leven met kanker, of ter nagedachtenis aan diegenen die overleden zijn.

Ik denk elke dag aan al die mensen die zo dapper strijden. Gezegend met een gezond lichaam, realiseer ik me elke dag weer hoe verschrikkelijk bevoorrecht ik ben. Maar ik realiseer me ook dat ik dankzij Alpe d’HuZes veel mensen heb leren kennen die me geleerd hebben hoe je met tegenslag omgaat.
Als je wind mee hebt is het soms lastig om je te realiseren hoe anders het voelt als je je fiets draait om tegen de storm in te ploeteren.

Vorig jaar in Frankrijk maakten we allemaal kennis met onze Brabantse ‘varkensboer’ Herman Houweling. Herman maakte op het podium in de grote tent duidelijk hoe je Goed, Gelukkig en Gezond leeft met kanker. Door zichzelf te zijn, met zijn aanstekelijke lach, met zijn bruisende enthousiasme en zijn ongelooflijke optimisme. Hij reed twee keer naar boven op 4 juni en zou natuurlijk in 2010 terugkomen om het ook een keer zes maal te doen op één dag. En dat voor iemand die maanden daarvoor te horen had gekregen dat er geen behandeling meer mogelijk was!

Herman leefde voor zijn gezin, voor zijn geliefde varkenssector en omdat hij van het leven hield. Het was een genot met Herman in één kamer te zijn, want het leven spatte ervan af. De ziekte kreeg hem niet klein, want zijn wil om te leven was allesoverheersend. In een paar maanden maakte hij op een enorme groep mensen een onuitwisbare indruk. Zijn initiatief om de varkenssector in een positief daglicht te zetten, krijgt navolging door drie teams van BIG Challenge. Zijn gezin fietst voor hem en voor al die andere strijdenden de Alpe d’Huez op.

Toen Herman op 18 januari overleed was dat nadat hij alles en meer had gegeven voor een prachtig leven. Opgeven deed hij nooit en tijdens ons laatste bezoek vroeg hij ons de strijd voort te willen zetten.

Voor Herman en voor al die andere prachtige mensen die we meenemen op onze bagagedrager, gaan we omhoog en zetten we hun strijd voort zodat het geen nederlaag is maar uiteindelijk de ultieme overwinning.


Benefiet seminar Alpe d’HuZes
Geplaatst: Woensdag 31 maart 2010

Vorige week een prachtige dag gehad met het Alpe d’HuZes benefiet seminar Grensverleggend Leiderschap. Het is elke keer weer een voorrecht om de ontdekkingstocht aan te vangen aan het begin van de dag, niet wetende waar de reis heen zal gaan. Het verleggen van grenzen, het opzoeken van je eigen angst (die vaak geassocieerd zijn met die grenzen) blijft een reis met vallen en opstaan, met twijfel en passie. Het is heel bijzonder om al die emoties te ervaren en de ruimte te bieden om de angst om te zetten in liefde. Ik weet dat het geen gemakkelijke route is, maar weet ook dat de voldoening na het slechten van grenzen eindeloos is. De inspiratie en energie die dat geeft, is met geen pen te beschrijven. Daarom ga ik door met het geven van seminars, lezingen en inspiratie sessie. Ik gun iedereen een leven vol passie en ultieme voldoening.

Stand-up Inspiration
Geplaatst: Woensdag 24 maart 2010

Gisteren heb ik het genoegen mogen smaken van aanwezig te zijn bij Strand-up Inspiration in Toomler te Amsterdam. Stand-up Inspiration is een initiatief waarbij de persoon op het podium nu eens geen comedy maar een inspirerende activiteit, visie of gebeurtenis vertelt met als doel de aanwezigen aan te steken met zijn/haar passie. Een prachtig concept waarbij prachtige ideeën en vooral positieve emotie gedeeld worden. Voor mij was het de eerste kennismaking en ik had mezelf gelijk aangemeld als spreker. Een prachtig platform immers om ideeën over grenzen verleggen te delen met een ontvankelijk gehoor. Na een aantal inspirerende voordrachten voor de avond, was het na de pauze mijn beurt om te vertellen wat een waanzinnig mooi avontuur Alpe d’HuZes is in mijn leven. Je kunt je van alles bedenken wat je wilt gaan zeggen maar in de praktijk werkt het bij mij totaal anders. Ik neem me voor elke aanwezige persoonlijk aan te raken. De woorden komen vanzelf en ik voel de energie van het publiek. Wat een prachtige ervaring om met een zaal vol mooie mensen je inspiratie en passie te mogen delen. Alles smelt samen en de tijd lijkt compleet stil te staan. Er is weinig te bedenken wat mooier en intenser is dan dit te mogen doen. De reacties waren hartverwarmend. mensen laten zich graag raken, geven weer veel terug en om 12.15 uur verliet ik Toomler met een super voldaan gevoel. Prachtige ontmoetingen en de wetenschap dat er zoveel mooie dingen gaan gebeuren als we al die energie gaan bundelen.


Het maken van een film
Geplaatst: Zaterdag 20 maart 2010

De afgelopen 2 weken ben ik, samen met mijn collega Joris de Rijk, druk in de weer geweest om een educatieve maar vooral inspirerende film te maken over het thema: oprekken van de scope. In veel projecten wordt de planning namelijk regelmatig aardig opgerekt door vele verschillende oorzaken. Het hiermee omgaan vinden veel professionals echter heel erg lastig want de klant zit natuurlijk niet te wachten op allerlei kosten waar hij geen rekening mee heeft gehouden en in zijn beleving toch in de totaalprijs thuis horen. Eén van onze klanten vroeg ons dus om een film te maken hoe hiermee in de praktijk effectief mee om te gaan. Een prachtige uitdaging, want hoewel ik heel veel trainingen heb gegeven en daar ook regelmatig met camera werk, is het maken van een film van 30 minuten, die naast educatief ook nog eens de moeite van het kijken waard moet zijn, een geheel ander verhaal. De tijdsdruk was ook nog eens enorm want we hadden twee weken de tijd! Maar de mooiste dingen gebeuren onder druk en na twee weken van veel praten met praktijkmensen, bedenken van een leuk script en het uitschrijven de rollenspellen, was het vandaag de grote dag van de opnames. In het kantoor van de klant hebben we een echte filmset opgebouwd en een bonte stoet van collega’s en managers van de klantorganisatie, kwamen op hun vrije zaterdag langs om scènes op te nemen. En hoewel het de eerste keer was, en de druk groot was om alles in één dag te filmen, genoten we enorm van de energie die vrijkwam en de spontane ideeën die opborrelden. Aan het eind van de dag waren we doodop maar uitermate tevreden met het geschoten materiaal. Corine Horstra de scineast gaat nu al het geschoten materiaal edditten, knippen en plakken. Voor alles is een eerste keer en je kunt er dan maar het beste intens van genieten.


Deelnemersbijeenkomst Alpe d’HuZes Apeldoorn
Geplaatst: Zondag 7 maart 2010

Wat was het gisteren weer een ongekend prachtige bijeenkomst in Apeldoorn. De Alpe ‘HuZes familie blijft maar groter en sterker en vooral mooier worden. Ruim 1000 deelnemers, velen voor de eerste keer en duidelijk geïnfecteerd met het Ad6 posi-virus, waren bij elkaar in het prachtige Omnisport complex in Apeldoorn. Geweldig om al die enthousiaste gedreven en gemotiveerde mensen te zien. De hele bijeenkomst was weer tot in de puntjes verzorgd door Tom Oosterwegel, onze super student, voor wie geen uitdaging te machtig is. Natuurlijk mochten Peter Kapitein en ik weer vertellen wat Alpe d’HuZes is en wat mensen kunnen verwachten op 3 juni. Nog belangrijker, waar we het allemaal voor doen. Maar dat laatste is iets wat wij niemand hoeven te vertellen. Tijdens een zeer emotioneel introductierondje, stelde iedere deelnemer zichzelf voor inclusief de motivatie om aan dit geweldige evenement deel te nemen. De verhalen die je dan te horen krijgt, zijn ongelooflijk. Iedereen is op de één of andere manier geraakt door kanker en haalt daar de motivatie uit om het beste van zichzelf te geven om die onmacht om te zetten in iets moois. Dat is de spirit van Alpe d’HuZes, maar bovenal is dat de kracht van al deze mensen. Als het tegenzit dan rechten we de rug, zetten de kop in de wind en geven alles wat we in huis hebben voor het gezamenlijke doel om over 10 jaar te kunnen zeggen dat kanker een chronische ziekte is geworden. Na gisteren weten we weer dat we samen die strijd aangaan en gaan winnen. En het mooiste is dat we dit met elkaar doen in de mooiste familie van Nederland, nee, van de wereld!


Seminar 3 maart
Geplaatst: Donderdag 4 maart 2010

Gisteren heb ik weer het voorrecht gehad mijn seminar te mogen geven voor een groep prachtige mensen. Ik heb het vaak over dromen en het najagen daarvan. Gisteren was weer zo’n dag waarin een stukje van die droom uitkwam. Mijn droom bestaat eruit dat ik mensen mag inspireren om zich met hart en ziel te geven voor hun medemens. Ik heb de absolute overtuiging dat daar namelijk de sleutel ligt tot een wereld waarin we allemaal in eenheid en harmonie met elkaar samenleven. Mensen zijn mooi en het enige wat ons tegenhoudt die schoonheid in al zijn aspecten te laten zien is angst. Tijdens het seminar Grensverleggend Leiderschap help ik mensen hun dromen niet alleen te vinden maar ook waar te maken. Dan gebeuren er vaak prachtige dingen en één daarvan was gisteren met Yvon Salié. Ik kan het verhaal vertellen maar veel beter kan ik de woorden van Yvon zelf gebruiken:

De gevolgen van een seminar met Coen

Ruim een jaar geleden had ik een geweldige droom. Het opzetten van een guesthouse in Senegal om met de winst de bevolking te kunnen helpen met mini-kredieten en andere projecten.
Alles zat mee. Er kwam zelfs een huis, waterleiding, douche en toilet. Geweldig.
Eenmaal terug in Nederland bekroop mij de twijfel. Waar ben ik mee bezig? Het is een idioot plan. Ik ben al 58, wie gaat er nu op die leeftijd iets nieuws en vooral iets onzekers starten. Dom, dom, dom. En als ik dan ziek word? En levert het wel voldoende op voor mezelf om van te leven? Straks leef ik ook in armoe en kan ik niet meer naar mijn kinderen in Nederland. Ik zoek wel werk in Nederland.
Toen kwam, na een jaar van weinig doen, steeds minder doen en me doods voelen,het wonder “Coen” op mijn pad. Op 3 maart 2010 volgde ik zijn seminar “grensverleggend leiderschap”.
Eerste vraag: schrijf zonder na te denken op wat je nu zou doen in de wetenschap dat je nog maar twee jaar te leven heb. Mijn onmiddellijke antwoord was: naar Afrika gaan. Reactie? Schrik!! Ik had toch mijn besluit genomen??!!
Tot mijn grote verassing hoorde ik even later dat al mijn argumenten om het niet te doen zeer realistisch waren EN een manier om mijn droom niet te hoeven verwezenlijken. Tweede shock. Ik had alles zo goed doordacht toch??!!

Stap voor stap werd mijn hele mechanisme, om niet door te gaan met het idee Afrika, blootgelegd, op zo’n manier dat voor mij begrijpelijk en hanteerbaar werd. Ik kreeg het inzicht dat mijn geest me helpt datgene te realiseren wat ik wil, negatief en positief. Laat ik me leiden door angst dan vind ik zeer realistische argumenten om iets niet te doen. Laat ik me leiden door grootsheid en vermogen dan vind ik (in de ogen van de buitenwereld vaak onrealistische) argumenten om het wel te doen.
Resultaat van één dagje Coen – ik ga naar Afrika om mijn droom te verwezenlijken.
Angst hoort bij de stap je droom te gaan verwezenlijken, hoorde ik in mijn hoofd toen ik de volgende ochtend tetsend van de zenuwen op de bank zat. Ook die uitspraak was dus waar. Dezelfde dag nog ben ik begonnen aan de website. Heb ik iemand gevonden die me gaat helpen een wervende tekst te maken. Komt iemand me helpen met een businessplan en heb ik contact gehad met iemand in Gambia die een dergelijk project runt.
Vandaag, de tweede day after, voel ik weer mijn enthousiasme van een jaar geleden. Ik bruis weer en heb zin om van alles tegelijkertijd aan te pakken.
Coen – bedankt. Wat ben je inspirerend mens en wat zou de wereld er prachtig uitzien als meer mensen de moed vonden om datgene te doen waar hun hart naar uitgaat. Geef seminars!! Roep het van de daken!! Kom op TV met een inspiring programma!! Ga alstublieft door.

Is het niet geweldig? Wat een spirit, wat en prachtig mens. Als ik dit mag bereiken met mijn energie, kwaliteiten en inspiratie, dan ben ik een heel gelukkig mens. Daarom ga ik door met deze initiatieven en geniet daar intens van.


Giving back
Geplaatst: Dinsdag 2 maart 2010

Vandaag heb ik een geweldig gesprek gevoerd met Marcel van der Kooij van stichting Giving Back. Giving Back is een organisatie die zich bezig houdt met het bieden van kansen aan gemotiveerde jonge mensen die dat op een ander manier niet krijgen. Een geweldig initiatief waar ik me ook heel graag voor wil inzetten. Het is prachtig om mensen als Marcel te ontmoeten en te horen wat hem beweegt dit prachtige initiatief te leiden. In mijn seminar geef ik voorbeelden van leiders. Marcel zou daar moeiteloos in passen. Marcel geeft met zijn kwaliteiten en energie anderen de mogelijkheid dat ook te doen. Jongeren die anders geen kansen krijgen, worden geïnspireerd en gefaciliteerd om hun talenten te ontwikkelen en in te zetten. Ik kijk ernaar vooruit om ook mijn talenten in te zetten voor stichting Giving Back en daarmee een steentje bij te dragen aan een prachtige toekomst voor deze jonge mensen.

Seminar Sitech
Geplaatst: Zaterdag 27 februari 2010

Woensdag 24 februari heb ik mijn seminar voor een geweldige groep medewerkers en managers van Sitech Services mogen geven. Wat me opviel was de enorme drive van deze mensen om van hun bedrijf iets bijzonders te maken. Sitech is een relatief jong bedrijf, ontstaan uit allerlei onderdelen van het DSM concern. Tijdens deze zeer intensieve dag ontstonden veel ideeën voor verbeteringen. Maar vooral ontstond de bewustwording dat je het bedrijf vormt met elkaar en dus ook maakt met elkaar. De energie en passie waren voelbaar en aan het eind van de dag en voor mij staat het als een paal boven water dat Sitech een geweldige organisatie is en nog mooier wordt door de mensen die er met bezieling aan gaan bouwen.


Car wrap
Geplaatst: Zaterdag 13 februari 2010

Gisteren hebben we onze auto opgehaald bij Avery Dennison Graphics Centre in Alphen a/d Rijn. Avery Dennison had aangeboden een auto geheel in Alpe d’HuZes stijl te wrappen met hun in eigen huis gemaakte materialen. Voor iedereen die wel eens geprobeerd heeft een sticker recht op een auto te krijgen, die weet hoe lastig dat is om het zonder bobbels af te leveren. Maar de mensen bij Avery hebben wel vaker met dat bijltje gehakt. Natuurlijk had ik er alle vertrouwen in dat ze dit vakkundig zouden doen. Ophis New Impulse uit Utrecht had een schitterend ontwerp gemaakt, en de mannen van Avery zouden tijdens een masterclass onze auto als studieobject gebruiken. Dat laatste klinkt niet erg vertrouwenwekkend, maar zo verzekerde men mij, het zouden allemaal professionals zijn die de masterclass bijwoonden. Vrijdag middag was het zo ver om het eindresultaat te bewonderen. Wat ik daar te zien kreeg overtrof al mijn verwachtingen ruimschoots. Dit was geen gewone klus maar een waar kunstwerk wat ik aantrof! Met ongelooflijk gevoel voor detail was onze complete auto omgetoverd in een rijdend kunstwerk. In één woord: ‘adembenemend!’. Met ongelooflijk veel trots verlieten we het Graphics Centre en ervoeren op de weg gelijk het effect van in een kunstobject rijden. Er zullen vanaf vrijdag regelmatig files ontstaan door kijkers. Geen kijkers bij een ongeluk, maar kijkers naar de Alpe d’HuZes-mobiel. Met dank aan de geweldenaren van Avery Dennison Graphics Centre en de deelnemers aan de masterclass.


Talent
Geplaatst: Donderdag 11 februari 2010

Talent is iets ongrijpbaars. Op de dag dat heel Nederland verwacht dat Sven Kramer zijn eerste gouden medaille op gaat halen tijdens de Olympische 5.000 meter, gaat nog steeds heel veel talent verloren door onwetendheid en onvermogen. Hoogbegaafde mensen hebben het heel moeilijk om hun draai te vinden in ons polderland. Boven het maaiveld uitsteken is voor ons lastig te begrijpen en nog lastiger om ermee om te gaan. ‘Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg’ is een heerlijk Nederlands gezegde wat de middelmaat tot norm verheft. Deze week heb ik een geweldige ontmoeting gehad met Erik van Kempen. Erik is een 26 jarige man/jongen die geboren is met een bovengemiddelde intelligentie. Zijn hele leven is hij bezig om ‘niet op te vallen’ door zich aan te passen aan de middelmaat. Het is namelijk helemaal niet leuk om op te vallen want voor je het weet ben je het mikpunt van pesterijen en erger. Gelukkig heeft Erik nooit zijn dromen verloren. Toen hij hoorde van Understanding Life en ons mondiale initiatief om kanker tot een chronische ziekte te maken, stond hij gelijk klaar om zijn kwaliteiten in te zetten om een bijdrage te leveren aan het oplossen van dit enorme vraagstuk. Het is bijzonder inspirerend om dit soort briljante mensen te ontmoeten. Erik bruist van de energie en is gelijk van start gegaan om nieuwe wegen te bedenken om het leven te doorgronden. Want dat staat voor hem als een paal boven water; de geëigende paden gaan niet tot de oplossing leiden die we zoeken. De Nobelprijswinnaars de we in de VS en Engeland hebben ontmoet, hebben ons op het hart gedrukt dat we briljante, gedreven en energieke jonge mensen moeten vinden, omdat zij de sleutel zijn tot het toekomstige succes. Erik is absoluut zo iemand en hem in de ogen kijken geeft je een glimp van de geweldige ontdekkingen die we de komende jaren gaan doen. Deze samenwerking gaat ons de overwinning opleveren. Talent alleen is niet genoeg, maar het is wel noodzakelijk als startpunt om het hoogst haalbare te gaan bereiken. Sven Kramer gaat deze winter oogsten, Erik gaat dat de komende 10 jaar doen. Bijzonder inspirerend!


Coöperatief Leiderschap
Geplaatst: Woensdag 10 februari 2010

Maandag heb ik samen met Onno van Bekkum van Co-op Champions een geweldige seminar mogen verzorgen voor een middelgrote coöperatie uit noordwest Nederland. Coöperatie is een geweldige organisatievorm als je gelooft in samenwerken en de belangen van iedereen optimaal laten prevaleren binnen een organisatie. Natuurlijk heeft ook deze organisatievorm ook zijn nadelen, maar in potentie heeft het veel in zich. Reden temeer om het thema coöperatief leiderschap eens onder de loep te nemen en te samen met de ledenraad te kijken naar de mogelijkheden om ieders verantwoordelijkheid in het collectief tot een optimaal rendement te brengen. We hebben dit gedaan door iedereen stevig te prikkelen om de realiteit van alle dag eens de realiteit te laten en met elkaar te werken aan het ideaal plaatje van de coöperatie zoals hij er over een jaar uit moet zien. ‘Wat als je een jaar hebt om van deze coöperatie de allerbeste, ideale organisatie te maken die het kan zijn. Het was prachtig om te ervaren dat er heel veel energie vrij kwam en dat de discussies met veel enthousiasme gevoerd werden. Natuurlijk hebben we niet alle antwoorden al gevonden, maar de start is daar en het enthousiasme om met dit prachtige thema verder te ontwikkelen is aanwezig. Er zijn een aantal bakens verzet in Noordwest Nederland en het kampioenschap is in de maak.


Heerlijke dag
Geplaatst: Donderdag 4 februari 2010

Vorige week vrijdag gaf ik voor de derde keer mijn seminar Grensverleggend Leiderschap. Wat is dat toch verschrikkelijk gaaf om te mogen doen. Er waren deze keer 30 deelnemers. Een mooie groep waarmee het vanaf de eerste minuut de diepte in ging. Het seminar heeft als insteek het zoeken naar je dromen en het verleggen van de grenzen die je ervan weerhouden die waar te maken. Leiderschap staat voor het nemen van verantwoordelijkheid voor het waarmaken van die dromen. Ieder mens heeft zijn stille of uitgesproken dromen en tegelijkertijd zijn redenen om de verwezenlijking daarvan uit te stellen of zelfs te geloven dat het niet realistisch is die droom überhaupt te hebben. Het vervelende is dat als we het maar lang genoeg uitstellen, er een moment komt waarop we ons realiseren dat het te laat is om er nog mee aan de slag te gaan. De vraag wat je zou doen als je nog twee jaar te leven hebt, stel ik dan ook aan het begin van het seminar. Wat me iedere keer opvalt, en dat is natuurlijk ook weer niet zo heel erg vreemd, is dat vrijwel niemand aangeeft dat hij dezelfde dingen zou blijven doen als die hij nu doet. Maar wie zegt dat je de luxe hebt om je dromen uit te stellen. Ik leer van mensen als Herman Houweling dat je beter vandaag kunt besteden aan de verwezenlijking van je droom, dan te hopen dat je morgen nog hebt om het te doen. Deze sense of urgency geeft mij vleugels om alles uit het leven te halen en elke dag ten volle te gebruiken om mijn dromen realiteit te maken. Want als ze vandaag werkelijkheid worden, kan ik morgen weer nieuwe dromen maken. De dag van het seminar staat in het teken van deze levensinstelling. Het is geweldig om met zoveel verschillende mensen aan dit thema te werken. Het bezig zijn met dit thema is al een jaar mijn grootste droom dus elke keer als ik weer los mag gaan, wordt de droom een stukje meer werkelijkheid. Maandag geef ik het volgende seminar samen met Onno Frank van Bekkum. Samen hebben we een halve dag ingevuld met het thema Coöperatief Leiderschap en gaan we met de ledenraad van een middelgrote coöperatie aan dit prachtige thema werken. Mijn seminar van 24 februari was binnen 48 uur uitverkocht dus het leven wordt met de dag mooier. Het volgende open seminar is op 3 maart.


Afscheid zonder afscheid te nemen
Geplaatst: woensdag 27 januari 2010

Maandag 18 januari is mijn maatje Herman Houweling overleden. Herman heeft prachtig geleefd en is waardig gestorven. Natuurlijk is 47 jaar veel te jong om te sterven, maar wat Herman in zijn leven voor anderen heeft betekend, is ongekend. Herman kwam, zag en overwon. Alpe d’HuZes 2009 werd op een grandioze manier door Herman gekleurd, niet door grote woorden, maar door op een prachtige manier zichzelf te zijn. De ziekte kanker waar hij al drie jaar mee leefde, en die hem uiteindelijk te machtig is geworden, beleefde hij op een grootse wijze. Herman bepaalde zijn eigen leven en nam daarin de regie en de verantwoordelijkheid. Zoals ik al eerder schreef maakte hij er zijn levenswerk van om zijn geliefde varkenssector in een positief licht te plaatsen, of in een realistisch licht zoals hij het zelf zei. Daarmee gaf hij zelf het voorbeeld door als exponent van deze veel bekritiseerde sector te laten zien hoe je met tegenslag omgaat; rug recht, hoofd in de wind en borst naar voren. Maar bovenal was Herman een geweldige vriend. Zoals hij zijn hart open kon zetten en anderen toeliet, komt zelden voor. Op zijn uitvaart gebruikte ik de term ‘Liefde op het eerste gezicht’. Sinds ik Herman ben tegengekomen in mei 2009, zit hij diep in mijn hart. We hebben de meest intieme emoties met elkaar gedeeld en uren over leven en dood gesproken. Telkens met de wetenschap dat dit voor hem veel verder ging dan filosoferen. De dierbare band die we in de maanden dat we elkaar kenden opgebouwd hebben, is met geen pen te beschrijven. De laatste weken waren hectisch, een emotionele rollercoaster. Veel te snel takelde zijn lichaam af en moest hij onder ogen zien dat maanden weken en weken dagen werden. Op 9 september reden we nog met een prachtige groep mensen de Mont Ventoux op waarbij Herman 2 keer naar boven reed en op 18 januari deed hij definitief zijn ogen dicht. Wetende dat dit moment zou komen, hebben we vaak gesproken over de eeuwigheid van onze band. “Als ik mijn ogen dicht doe, ben ik altijd bij je”. Dit zinnetje vertel ik mijn kinderen altijd als ik uitleg dat ik niet kan beloven altijd fysiek in hun leven te zijn. Dit werd voor ons de belofte voor de tijd na zijn overlijden. Daarom hebben we ook geen afscheid genomen in de wetenschap dat we altijd bij elkaar zijn. Een troostende gedachte. Herman was, nee is een bijzonder mens die heeft laten zien hoe je werkelijk kunt leven. Ik doe mijn ogen dicht en ben weer even heel dicht bij hem.


Mooi leiderschap
Geplaatst: woensdag 6 januari 2010

Vanmiddag had ik een mooie ontmoeting met Joris Pronk. Joris is een aantal jaar geleden gestart met zijn eigen onderneming. Zijn motivatie was en is om en club van mensen bij elkaar te brengen die doen waar ze heel goed in zijn om daarmee klanten te helpen bij hun HRM vraagstukken. Joris startte zijn eigen bedrijf omdat hij bij zijn werkgever niet de ruimte kreeg die nodig was om die droom waar te maken. In plaats van zijn droom bij te stellen, koos hij dus voor het ongewisse avontuur om zelf het bedrijf te bouwen wat hij in gedachten had. Nu een kleine 4 jaar later heeft hij een prachtige organisatie met ruim 50 medewerkers opgebouwd waarin de waarden nog steeds recht overeind staan. Natuurlijk is dat niet vanzelf gegaan en is er hard gewerkt en zijn er vele toppen en dalen geweest. Wat ik bijzonder waardeer elke keer als ik Joris spreek is zijn levendige, creatieve, jongensachtige kijk op zaken. Telkens weer zoekt hij naar nieuwe invalshoeken en mogelijkheden om anders dan anderen zaken op te pakken. Maatschappelijk verantwoord ondernemen is volledig verweven in zijn bedrijf en net zo gewoon als betaalde opdrachten uitvoeren voor klanten. Daarbij wordt iedereen actief betrokken en wordt de inspiratie gevonden in het leveren van een bijdrage aan de omgeving. Joris laat voor mij op een heel natuurlijk wijze zien hoe leiderschap werkt. Het lef hebben om de verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen geluk en daarmee ruimte creëren aan anderen om dat ook te doen. Dat is inspirerend en dat maakt het altijd weer boeiend om Joris te ontmoeten.


Oneerlijk
Geplaatst: donderdag 24 december 2009

Oneerlijk is een woord dat zo gemakkelijk gebruikt wordt. We vinden al snel dat zaken oneerlijk zijn, dat we oneerlijk behandeld worden of dat zaken oneerlijk verdeeld zijn. Mijn drie opgroeiende kinderen nemen het woord ook met grote regelmaat in de mond zeker waar het de verdeling van zowel materiële als immateriële zaken tussen hen betreft. Eerlijk wordt daarbij gedefinieerd als allemaal hetzelfde. We hebben daar regelmatig zeer amusante discussies over waar we overigens zelden met een voor allen bevredigend resultaat uitkomen. Gelukkig maakt dat ook niet uit in die context. Wat is echter eerlijk? We krijgen in het leven lang niet allemaal dezelfde uitdagingen te verwerken. Is dat oneerlijk? En als dat zo is, wie bepaalt dat dan? Uitdagingen en beproevingen maken ons sterker, dat is een gegeven. Maar als je midden in de beproeving zit, is dat slechts een schrale troost. Mijn collega Gerard van der Leeuw zei altijd: “het dal is vruchtbaarder dan de top”. Je leert veel meer van je uitdagingen en je beproevingen dan van je overwinningen. We hebben het daar vaak over gehad toen hij vocht tegen kanker en het uitzicht op genezing langzaamaan verdween. Hij ging op een geweldige manier om met zijn ziekte en heeft een ontwikkeling doorgemaakt in zijn laatste jaren die diep respect afdwingt. En toch blijft het wrang dat Gerard en met hem zovele mensen, er niet meer is. Goed, gelukkig en gezond leven met kanker, dat is waar Alpe d’HuZes voor staat. Alles uit het leven halen in het aangezicht van een hardnekkige beproeving. Dat is verschrikkelijk lastig en toch iets wat velen elke dag als uitdaging hebben en aangaan. Vandaag hoorde ik dat Michelle, de 10-jarige dochter van een van de zeer actief betrokkenen bij Alpe d’HuZes, voor de derde keer in 5 jaar gediagnostiseerd is met leukemie. Voor de derde maal moet ze in haar jonge leventje knokken met alles wat ze in huis heeft voor een goed, gelukkig en gezond leven. Op haar blog stelt haar vader heel begrijpelijk de ‘waarom’ vraag. Waarom dat lieve kleine meisje weer voor de derde keer? Ik heb Michelle per toeval een paar maanden geleden ontmoet toen ik op bezoek was in het AMC in Amsterdam. Ik liep door de centrale hal toen ik een klein kaal meisje zag lopen. Overduidelijk een kankerpatiëntje, bleek, mager maar met een stralend gezicht en een rood Alpe d’HuZes bandje om haar smalle polsje. Ik sprak haar aan en we maakten een praatje. Haar vader vertelde me trots wat Alpe d’HuZes voor hem betekende en hoe hij genoten had van zijn actieve bijdrage als vrijwilliger in Frankrijk in juni. Michelle stond erbij te stralen en vertelde me dat ze beter was en wat ze allemaal zou gaan doen. Michelle straalde niets dan pure levensvreugde uit, net als zovele kinderen van die leeftijd. Het is dan ook verschrikkelijk dat ze nu opnieuw moet knokken tegen de ziekte en de bijwerkingen van weer een serie chemokuren. De gedachte dat dit oneerlijk is dwingt zich nadrukkelijk op. Voor Michelle is het de harde realiteit, eerlijk of niet. Ze zal ermee moeten omgaan en haar kennende doet ze dat met alles wat ze heeft. Haar lieve ouders staan haar bij en knokken mee. Ik realiseer me weer eens heel nadrukkelijk dat ik heel goed moet nadenken voor ik weer eens iets heel gemakkelijk als oneerlijk betitel. Michelle leert me voorzichtig met dit soort waardeoordelen te zijn.


Samenwerken
Geplaatst: donderdag 17 december 2009

Vanmiddag hebben mijn collega Tom en ik een geweldig gesprek gehad met Mans Kuipers. Mans is al jaren een hele plezierige klant van ons en werken met hem is door de jaren steeds mooier geworden. Werken met klanten hoeft natuurlijk niet altijd ‘leuk’ te zijn. Het is per slot van rekening ‘werk’. Dit soort zaken hoor ik heel vaak als ik met mensen werk in mijn cursussen of seminars. Het idee dat werk altijd leuk zou mogen en wellicht ook zou moeten zijn, is lastig voor te stellen. Tijdens mijn seminar Grensverleggend Leiderschap vraag ik de deelnemers stil te staan bij de vraag: Wat zou je doen als je van de dokter te horen krijgt dat je nog 1 jaar te leven hebt? Zou je dan het roer radicaal omgooien? Zou je alles op alles zetten om je dromen alsnog waar te maken? Of ben je in de gelukkige omstandigheid dat je eigenlijk door zou gaan met de zaken waar je nu mee bezig bent? Het lijkt een rare vraag en toch is het goed om daar met enige regelmaat bij stil te staan. Wie zegt namelijk dat je nog vele jaren hebt om de dingen te doen die je niet zou doen in je laatste jaar? Terwijl je natuurlijk veel beter al je energie kunt zetten op die dingen die echt van belang zijn en waar je met trots op terug kunt kijken als het moment van afscheid nemen daar is. Ik zeg wel eens tegen klanten dat de mooiste projecten die zijn waar je eigenlijk geen geld voor zou willen vragen. Die opmerking heeft menig opdrachtgever zijn wenkbrauwen doen fronzen. En toch zit daar dezelfde kern in. Je doet het namelijk omdat het zo verschrikkelijk mooi is om te doen en niet omdat je ervoor betaald krijgt. Zo te leven is een voorrrecht en in mijn optiek iets om met heel je hart naar te streven. Dat voorrecht hebben we de afgelopen regelmatig mogen smaken in de samenwerking met Mans. Niet dat hij niet wilde betalen, maar de programma’s die we met elkaar hebben ontwikkeld, de creativiteit en spanning die we met elkaar hebben gedeeld, maar bovenal het vertrouwen wat we elkaar geschonken hebben, is door de jaren heen enorm inspirerend geweest. Daarom was het geweldig vanmiddag om weer met elkaar bij te praten, visies te delen en plannen te maken om ambitieuze zaken in de steigers te zetten. Dan is samenwerken mooi en inspirerend.


Voorbeeld
Geplaatst: donderdag 17 december 2009

Vandaag heb ik een zeer inspirerende telefonische ontmoeting gehad met een prachtig mens, Freek Paludanus. Freek is vorig jaar in contact gekomen met Alpe d’HuZes bij de klant waar hij voor werkte. Eén van de opdrachten die hij daar heeft begeleid, was het integreren van de sponsoring van Alpe d’HuZes in de bloedbaan van de organisatie. Het betrekken van alle geledingen van de organisatie bij het hogere doel van Alpe d’HuZes. Deze opdracht deed hij overigens geheel in stijl zonder daar een factuur voor te sturen, daarmee op een prachtige wijze handelend als voorbeeld voor anderen. Dat is het kenmerk van een leider, het voorbeeld geven in daden.
Dit najaar werd Freek op een hele confronterende manier opnieuw bij het onderwerp kanker betrokken toen zijn vrouw gediagnostiseerd werd met kanker. Dan komt het ineens wel heel dichtbij en wordt je leiderschap wel op de proef gesteld. Freek zit nog midden in het proces van het geven van een plek aan deze situatie. “De kerst zal nooit meer hetzelfde zijn” waren zijn begrijpelijke woorden. En toch, hij heeft direct stappen gezet om deze nieuwe situatie op een positieve manier tegemoet te treden en meer tijd te kunnen besteden aan de ondersteuning van zijn vrouw. Een moedige keuze en één die getuigt van een heldere visie en lef. En zo zat ik bijna een uur met een voor mij volstrekt vreemde te praten en we deelden prachtige gedachten en emotionele ervaringen met elkaar. Het mooiste was het moment waarop hij vertelde dat ze samen met het gezin nadachten over wat ze absoluut nog wilden doen de komende jaren. Zijn zoon zei op een geven moment: “Maar pa. jij doet toch al alleen maar dingen die echt belangrijk voor je zijn, dus wat zou je nu moeten veranderen?”. Dat is sterk, als je dat kunt zeggen en zo leeft in de ogen van je dierbaren. Waar je in de media veelal geconfronteerd wordt met ellende en negatieve berichten, daar is het prachtig om mensen als Freek te leren kennen. Met een glimlach denk ik terug aan deze onverwachte, inspirerende ontmoeting en ik kijk nu al uit naar januari als we elkaar live gaan spreken.


Kracht
Geplaatst: zondag 13 december 2009

Het is mooi en indrukwekkend om te zien en te ervaren hoeveel kracht mensen in soms lastige situaties kunnen opbrengen. Die kracht in die context maakt het relativeren van je eigen ongemakken een stuk eenvoudiger. Wellicht is dat wel de grootste bijdrage die Alpe d’HuZes op mijn leven heeft. Het is heel gemakkelijk om sterk te zijn als alles van een leien dakje gaat. Fietsen met de wind mee is ook helemaal geen kunst. Ik heb in mijn leven vaak het gevoel gehad dat ik de wind mee had. Natuurlijk zitten er altijd hobbels in de weg, die dan voor enige uitdaging zorgen, maar over de hele linie ben ik een bevoorrecht mens waar het gaat om de kansen en mogelijkheden die ik heb gekregen. Sinds 2005 ben ik veel nadrukkelijker betrokken bij de onmacht die veroorzaakt wordt door ziekte. Ik ken nu veel mensen, waaronder een aantal die me inmiddels zeer dierbaar zijn, die knokken tegen kanker, of beter gezegd, die knokken voor een goed, gelukkig en gezond leven met kanker. Dat is heel andere koek. Het fietsen tegen de Alpe d’Huez of welke andere significant steile helling, symboliseert de inspanning die gevraagd wordt als de route niet vlak loopt met de wind in de rug. Natuurlijk kun je die twee niet echt vergelijken maar de metafoor werkt voor mij. Vandaag was ik op bezoek bij Herman Houweling die vanwege allerlei complicaties voor de zoveelste keer in het ziekenhuis ligt. Herman is er slecht aan toe en heeft fysiek een stevige jas uitgedaan. Zijn kop is echter ijzersterk alleen zijn lijf wil niet meer wat zijn kop wil en dat is een verschrikkelijke constatering als je slechts 47 bent. In september fietsten we nog samen twee keer de Mont Ventoux op en nu kan hij amper een half uur lopen. En toch is een bezoek aan Herman een feestje. We hebben heerlijk zitten kletsen en gepraat over de geweldige zaken die weer opgezet worden voor Alpe d’HuZes 2010. Zijn zoon Lex die de hele scholengemeenschap bij het evenement betrekt en vol passie van alles organiseert met zijn 16 jaar. Natuurlijk staan we ook stil bij de harde realiteit van zijn ziekteproces en hoe dat verder moet. Het doet hem heel veel pijn dat hij zijn kinderen niet meer alles kan geven waar ze behoefte aan hebben. Een mooie fietstocht met Lex door de Ardennen, aanwezig zijn bij de hockey kampioenswedstrijd van zijn dochter Loes (9-0 winst!!). Maar ondanks veel dingen die niet meer kunnen, hebben we gepraat en gelachen om herinneringen en zaken die we nog wel gaan beleven. Herman leert me te relativeren. Herman is voor mij een prachtig voorbeeld van een leider die heeft aangetoond dat de omstandigheden nooit een excuus mogen vormen om je dromen waar te maken. Daarom is Alpe d’HuZes zo mooi voor mij. Het biedt me de mogelijkheid om prachtige mensen te ontmoeten en meer te leren dan ik ooit voor mogelijk heb gehouden.


Rollercoaster
Geplaatst: donderdag 10 december 2009

Vandaag was een dag als een rollercoaster. De ziekte kanker laat zich heel lastig voorspellen en dat maakt dat je in het zicht van deze ziekte met alles rekening moet houden. Na gisteren heel hard gewerkt te hebben aan het in de lucht krijgen van deze site, was ik daar vanmorgen nog helemaal vol van. Ik sprak Klaas Veenbaas over een technisch aspect van het beheer van de site en hij vertelde me dat hij met Marijke in het ziekenhuis was waar ze de uitslag zouden krijgen van de scans. Heel erg spannend natuurlijk na maanden van chemo’s en behandelingen voor Marijke’s borstkanker en het vooruitzicht van verschillende operatie scenario’s. Gelukkig kwam halverwege de dag een verlossende Tweet dat het er erg goed uitziet en er borstbesparend geopereerd kan gaan worden. Bas werd ook vandaag opgenomen en zijn broer Steph meldde vanmorgen per Tweet dat de eerste injectie ter stimulatie van zijn stamcellen genomen is. Dat wordt dus de komende maanden heel spannend. Het ziet er goed uit maar de behandeling is heel erg risicovol dus Bas zal alle steun nodig hebben om dit traject te volbrengen. Waar deze twee mensen vandaag vol energie naar boven kunnen kijken, daar sprak ik Herman Houweling vanmiddag en hij heeft het heel erg zwaar. De tumoren groeien te hard en de morfine legt zijn darmen stil. Hierdoor zit hij in een zeer negatieve spiraal van obstipatie, weinig eten en daardoor steeds minder energie. Tel daarbij op dat KPN er ook wel weer vorstelijk lang over doet om een telefoonlijntje aan te sluiten en het wereldje van Herman wordt snel kleiner. Wat ik zo ongelooflijk knap vind is dat hij ondanks zijn toch uitzichtloze situatie, toch naar de lichtpuntjes blijft kijken. Na 10 minuten hebben we het niet meer over de ongemakken, maar praten we over mooie zaken waar we met zijn allen mee bezig zijn. Even is er geen ziekte maar werken we schouder aan schouder aan iets waar we vol voor willen gaan. Ziekte of geen ziekte, Natuurlijk wordt zijn lijf zwakker. Zijn vermogen om van mooie dingen te genieten krijgt toch de overhand. Herman leert me keer op keer over de ongemakken heen te kijken. Natuurlijk is dat lastig en natuurlijk gaat dat lang niet altijd vlekkeloos. Maar ondanks dat ik vanavond tijdens het trainen ook mijn tranen de vrije loop liet, wetende dat Herman heel erg ziek is en me realiserend dat hij het niet gaat redden. Ik weet ook dat zijn kracht doorgaat. Wij gaan door en geven nooit op want mensen als Marijke, Bas, Herman en vele anderen verdienen onze onvoorwaardelijke steun, inzet en passie.

Basje Mulder
Geplaatst: woensdag 9 december 2009

Ik ontmoet regelmatig hele bijzondere mensen bij Alpe d’HuZes. Een van die prachtige mensen is Bas Mulder. In 2006 mailde hij me op de avond van de geldoverdracht dat hij graag mee wilde doen in 2007. Hij had net op TV gezien wat wij gedaan hadden en wat de plannen voor 2007 waren. Hij had die week zijn eerste chemo ontvangen voor de Non-Hodgkin waar hij mee leefde. Alpe d’HuZes werd zijn baken aan het eind van dat lange behandeltraject. Na vele chemo’s en een longontsteking tussendoor was hij half februari 2007 klaar met de behandelingen. Hij werd schoon verklaard dus prachtig. Begin juni stond hij onderaan de Alpe d’Huez en wist zijn nog sterk verzwakte lichaam 5 keer naar boven te fietsen. Ongelooflijk, vooral omdat hij het als een verlies beschouwde dat het niet 6 keer gelukt was!!! Bas was voor ons allen een symbool van kracht en onverzettelijkheid. 20 jaar en dan zo verschrikkelijk sterk. In 2008 was Bas terug en fietste toen voor iedereen die aan het knokken was 6 keer omhoog. Helemaal weer de oude blaakte hij van het zelfvertrouwen, zijn leven stond weer op de rit. Maar zoals zo vaak met deze ziekte kwam de onheilstijding dat de kanker weer terug was. Nu ging hij voor de redding van een stamceltransplantatie. Begin 2009 kreeg hij een portie van zijn eigen stamcellen die de klus van het opruimen van de tumor moesten gaan klaren. De behandeling sloeg aan en in juni stond Bas weer onderaan de berg. Samen met al zijn teamleden fietste hij weer naar boven, meer keer dan menselijkerwijs mogelijk was. De verwinning smaakte zoet en Bas had het weer helemaal voor elkaar. Dan weer een telefoontje een paar maanden later. Toch niet weer??? Maar het antwoord was JA. Weer was het terug. Ongelooflijk. Weer de strijd aangaan om de ziekte terug te dringen. Zijn broer zou dit keer de donor zijn van nieuwe stamcellen. De ultieme poging. Maar dan moest eerst die verdomde kanker weer gereduceerd worden tot nul om de transplantatie mogelijk te maken. Bestralingen en andere interventies werden op zijn jonge lijf losgelaten maar dit keer bleek de kanker veel te agressief. Niets leek te helpen en de tumor groeide tussen twee kuren gewoon weer door. Op 6 november kreeg hij te horen dat het ziekenhuis niets meer voor hem kon doen. Dat zal je verteld worden!!! Bas belde me zelf op en dit keer had ik totaal geen tekst. Wat moet dat voor hem betekenen raasde het door mijn kop? Wat betekent dit voor zijn ouders, zijn broer die hem zijn stamcellen zou geven? Kanker heb je met zijn allen dus deze klap kwam ook bij iedereen binnen als een mokerslag. Het was een surrealistisch telefoongesprek. Sprakeloos zaten we aan de lijn en even was er slechts stilte. Bas gaf echter aan gewoon door te knokken. Kop in het zand of niet, hij zou nu laten zien wie de sterkste is. Op zijn blog schreef hij dat dit het moment was om furore te maken en dat slechts het traject in het ziekenhuis zou stoppen. Iedereen werd gemobiliseerd om aan Bas te denken tussen 20.00 en 20.10 uur op zondagavond. Maandag kreeg hij te horen dat er toch nog iets geprobeerd zou kunnen worden maar met heel weinig kans op succes. En…. wonderwel bleek er iets merkwaardigs te gebeuren. Twee weken later zijn de tumoren geslonken en krijgt hij toch zijn stamceltransplantatie. Wat of wie of hoe dit is gebeurd zal wellicht nog lang een raadsel blijven. Feit is dat Bas binnenkort zijn broers stamcellen krijgt en dat hij furore gaat maken. Voor mij heeft hij dat al ruimschoots gedaan. Als ik ooit om motivatie verlegen zit, hoef ik maar aan deze kanjer te denken en dan vlieg ik weer. We gaan nog heel lang genieten van dit bijzondere mens die nu al een voorbeeld is voor velen. Daarmee geeft hij iedereen het mooiste van zichzelf. Hij geeft zijn ongelooflijke kracht als voorbeeld om van te leren. Wat zijn mensen toch verschrikkelijk mooi, en deze is wel heel bijzonder . Zie ook: http://81.173.7.225/~audk/


BIG Challenge
Geplaatst: zondag 29 november 2009

In 2009 meldde Herman Houweling zich aan als deelnemer van team Maxima Medisch Centrum. Herman leeft met kanker en had te horen gekregen van de artsen dat er geen genezing meer mogelijk is. Herman koos voor het leven en besloot te gaan fietsen voor de varkenssector waar hij met zoveel liefde zijn hele leven in gewerkt had. Zijn doel was om de sector te tonen zoals ze zijn: prachtige mensen met het hart op de juiste plek. Herman startte zijn BIG Challenge project en had op 4 juni ruim € 113.000 bij elkaar gehaald vanuit de sector. Als kroon op het werk fietste Herman nog even 2 keer de Alpe d’Huez op op 4 juni, vergezeld van vrienden en familie.
Op zaterdag 28 november ben ik met Herman naar Ottersum getogen waar de eerste bijeenkomst was van de 3 (!) BIG Challenge teams voor de editie van 2010. Drie teams vanuit de sector met 24 zwaar gemotiveerde kanjers die het stokje van Herman overnemen. Prachtig om te zien hoe deze mensen zich hebben laten inspireren door Herman om zich mede in te zetten voor dit prachtige doel. Alle acties worden dit jaar groter en de gedragenheid vanuit de varkenssector wordt met de dag intensiever. Herman heeft fysiek een zware tijd gehad maar mentaal staat hij als een rots. We gaan dus dit jaar weer een prachtige bijdrage krijgen uit de varkenssector. De plannen om ook andere sectoren te betrekken liggen klaar dus het einde is nog lang niet in zicht. Een prachtig voorbeeld van hoe de olievlek zich verspreidt en niemand ongemoeid laat.